Ένας Δισκοπαθής Εξομολογείται #17: Μπάμπης Μπόζογλου (Dozen Draft)

Μπάμπης Μπόζογλου

Σε εβδομαδιαία βάση, πρόσωπα που ασχολούνται εμπράκτως με τη μουσική εξομολογούνται μέσω της Δισκοπάθειας την αγάπη τους για έναν δίσκο. Αυτή την εβδομάδα, ο δημιουργός και πολυοργανίστας Μπάμπης Μπόζογλου που μας αποκαλύπτει τα καλλιτεχνικά του εσώτερα μέσα από ηχητικές περιπέτειες τις οποίες υπογράφει ως Dozen Draft, εξαίρει το μεγαλείο του Raymond Scott με αφορμή την συλλογή συνθέσεων του τελευταίου με τίτλο Manhattan Research Inc..

Το προφίλ του… δισκοπαθούς κατ’ εμέ

Ακόμη φέρνω στο νου την έκπληξη που δοκίμασα ακούγοντας το παρθενικό πλήρους διάρκειας άλμπουμ του Μπάμπη Μπόζογλου, δηλαδή την ηχητική αντανάκλαση ενός νεαρού πολυοργανίστα με καταγωγή και χώρο δράσης την Βέροια, που πάτησε το κουμπί της εκκίνησης το 2011 και εξέδωσε το πρωτόλειο υλικό του ένα χρόνο μετά, στο EP 1.10.2012, κάτω από την σκέπη της Somehow Ecstatic Records. Ήταν εκείνο το ψυχεδελικά ευωδιαστό μπουκέτο συνθέσεων, που κυκλοφόρησε υπό την αρωγή της αμερικάνικης ετικέτας Already Dead Tapes and Records σε συσκευασία κασέτας, με τον Μπάμπη να υιοθετεί το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Dozen Draft και να υπογράφει με αυτό.

Ο λόγος για το Hands που κατέφθασε το 2013 για να συνεπάρει ορισμένους και ορισμένες από εμάς, μα και πολλούς ακόμη που δεν είχα(με) φανταστεί ότι μπορούσε να αγγίξει. Στον πυρήνα της μουσικότητας του, κυριαρχούσε μια τροπικά γευστική αλληλουχία στιγμών, χορευτική ως το μεδούλι, ούτε περιστασιακά πεζή, ούτε τυπικά ευχάριστη, αλλά άκρως διασκεδαστική για τους δικούς της ξεχωριστούς λόγους. Στα αυτιά μου, το ηχητικό γαϊτανάκι που εκτυλισσόταν εντός του άλμπουμ ακουγόταν ανεπιτήδευτα ιδιαίτερο και παρόλο που συντασσόταν με την ράθυμα ονειρική διάθεση που εξέπεμπαν ψυχεδελουργήματα της εποχής του (βλέπε Animal Collective), διατηρούσε ακέραιο το προσωπικό στοιχείο και τις προθέσεις του εμπνευστή του.

Σε δέκα πράξεις, ο Dozen Draft, έφτιαξε με δείγματα ήχων που ο ίδιος παρήγαγε και κατέγραψε, ένα ακρόαμα πολλαπλών αναγνώσεων. Μια κολλητική ποπ χροιά το διαπερνούσε, τη στιγμή που εν μέσω αρκετών μα καθόλου πεπλεγμένων στρωμάτων μελωδιών και ρυθμών, ξεπρόβαλε ένας εξωτισμός, ένας συγκρατημένος διονυσιασμός, μια παροδική μελαγχολία. Ενώνοντας τις κουκκίδες που απαρτίζουν το όλον του Hands, παρουσιάζονται εμπρός σου (ηθελημένα και μη από τη μεριά του Dozen Draft, εικάζω) κοσμικές καταστάσεις γερμανικής ροκ προέλευσης (φέρ’ ειπείν οι Harmonia «παρεμβάλλονται» στις οργανικές παραισθήσεις του “Gee Gee”), ηλιόλουστες χορωδιακές αναμνήσεις (Beach Boys και Beatles νύξεις στο “In The Backyard”), ρυθμικές παρακρούσεις που ευθυγραμμίζουν την αφρικανική παράδοση με αυτήν της Άπω Ανατολής και εν τέλει φτάνουν ως το σύγχρονο φανκοειδές τερέν των Caribou και Four Tet (τσεκάρεις to “Hadji Gypsy Blues”, το “Gondola’s Passengers”, κ.α.). Σε κάθε περίπτωση, καταλήγει σε συγκινητικές κορυφώσεις, όπως τα “Ebony Grief”, “Africa Of The Possessed Eruption” και «Nevertheless», όπου η καθ’ ημάς Ανατολή μπλέκεται με βαλκανικούς σκοπούς, raga αναθυμιάσεις και πένθιμες τζαζ πομπές αντιστοίχως, παραδίδοντας λυρικά αποτελέσματα. Φωνές, κιθάρες, τύμπανα, συνθεσάιζερ, τρομπέτα, μπουζούκι, κ.α. συμπράττουν για να φέρουν σε πέρας τη συνολική «εικόνα». Μια «εικόνα» που κάνει την εμφάνισή της και στις παραστάσεις του ενώπιον κοινού, που είναι μεν αραιές, αλλά αληθινά ενδιαφέρουσες.

Δεν μου βγαίνει ποτέ από το μυαλό, πως ο προσφάτως ξενιτεμένος στο Εδιμβούργο Μπάμπης Μπόζογλου, ως Dozen Draft, μαζί με τους Larry Gus (Παναγιώτη Μελίδη), Polygrains (Βασίλη Μοσχά), Big Fat Lips (Νικόλαο Μαρδάκη), Φανταστικοί Ήχοι (Άγγελο Μπαλτά) και το σχήμα των Baby Guru, μεταξύ άλλων, είναι οι «δικοί μας άνθρωποι» στο πεδίο των εξελίξεων της ψυχεδέλειας στη σύγχρονη ηχητική πραγματικότητα. Θα έχουμε μία ακόμη ευκαιρία να ανακαλύψουμε το προαναφερθέν συμπέρασμα, μα και μπόλικα ακόμη προτερήματα του Μπάμπη, στο δεύτερο κατά σειρά LP του ονόματι Elasticity, που ο ίδιος προτίθεται να κυκλοφορήσει το πρώτο δεκαήμερο του προσεχούς Δεκέμβρη, στην θεσσαλονικιώτικη Numb Capsule Records

…και τα λόγια τού ίδιου για τον αγαπημένο του δίσκο

Raymond Scott
[Raymond Scott: Manhattan Research Inc., Basta, 2000]

Ακούγοντας το Manhattan Research Inc. του Raymond Scott, νιώθεις σαν να επέστρεψες στα επτά σου, να στέκεσαι στα γόνατα απέναντι από το βαρύ σκούρο, εκείνο το καφέ έπιπλο της  τηλεόρασης, και να πατρονάρεσαι ως ένας από τους χαρακτήρες  της Warner Bros. Ακούγοντας το Manhattan Research Inc., νιώθεις σαν να φοράς εκείνες τις ξεθωριασμένες γαλάζιες φόρμες και να σηκώνεις κάθε τόσο το σεμεδάκι πάνω από το βίντεο για να βάλεις να παίξει, γεμάτος λαχτάρα, η επόμενη VHS κασέτα. Ακούγοντας το Manhattan Research Inc. του Raymond Scott, και αναλογιζόμενος ότι εμπεριέχει ηχογραφήματά του από τη δεκαετία του ’50 και του ’60, δεν  αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό το πομπώδες αριστούργημα φέρει μέσα του έναν ήχο σχεδόν προφητικό, έναν ήχο σε σχήμα σκάφους που ετοιμάζεται για το ταξίδι του στο φεγγάρι, έναν ήχο εξωφρενικά τρελό και εξωφρενικά ιδιοφυές τόσο αρχαίο και ταυτόχρονα φουτουριστικό.

Στα 3 βινύλια που τον απαρτίζουν ακούς ηχητικές νουβέλες να σου περιγράφουν τις οικιακές τεχνολογικές εφαρμογές των Η.Π.Α. και σε κάνουν έναν ζωντανό θεατή, έναν θεατή γεμάτο περιέργεια για την σπαρταριστή ζωή του χθες. Ο Raymond Scott ως συνθέτης αλλά και ως τεχνικός ήχου κατάφερε να συνθέσει μια  ηλεκτρονική κληρονομιά που την έχτισε επάνω σε δικό του σχεδιασμένο ηλεκτρονικό εξοπλισμό γεννώντας μια ηλεκτρονική μουσική ιδιοφυΐα. Εξωπραγματικό!!!

|>| Στήσε αυτί |<|

Advertisements

One thought on “Ένας Δισκοπαθής Εξομολογείται #17: Μπάμπης Μπόζογλου (Dozen Draft)”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s