Ένας Δισκοπαθής Εξομολογείται #19: Μιχάλης Εμμανουηλίδης

Μιχάλης Εμμανουηλίδης

Σε εβδομαδιαία βάση, πρόσωπα που ασχολούνται εμπράκτως με τη μουσική εξομολογούνται μέσω της Δισκοπάθειας την αγάπη τους για έναν δίσκο. Αυτή την εβδομάδα, ο υπεύθυνος προγράμματος και ραδιοφωνικός παραγωγός του σερραϊκού ραδιοσταθμού Ρόδον 95 FM, Μιχάλης Εμμανουηλίδης, ανακαλεί διεξοδικά την περίοδο που πρωτοήρθε σε επαφή με το The Head On The Door των Cure, καταγράφοντας τα συστατικά του προκείμενου άλμπουμ που τον οδήγησαν σε αξέχαστη για τον ίδιο συναισθητική φόρτιση.

Το προφίλ του… δισκοπαθούς κατ’ εμέ

Με την εδώ και δεκαετίες συγκέντρωση του ενδιαφέροντος στις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, εγχειρήματα που εμφανίστηκαν στην ελληνική επαρχεία δεν λάμβαναν συνήθως την ανταπόκριση που τους αναλογούσε. Εντούτοις, οι τεχνολογικές εξελίξεις και δη η ευρυζωνική εποχή του διαδικτύου, μας παρέχουν από τα μέσα των ’00s τη δυνατότητα να βρισκόμαστε «δίπλα» και να αξιολογούμε ορθότερα τα τεκταινόμενα εκτός του κλασικού διπόλου πρωτεύουσας-συμπρωτεύουσας.

Για τον ραδιοφωνικό σταθμό Ρόδον (95 στα FM), ο οποίος από το 1994 που ιδρύθηκε εδρεύει στις Σέρρες, η δυναμική της ADSL πραγματικότητας λειτούργησε εποικοδομητικά διευρύνοντας το κοινό του και τις καλές κουβέντες που ακούγονταν γύρω από την αισθητική και το επίπεδο του. Αυτή μοιάζει ως μια φυσική εξέλιξη για τον σταθμό, συναρτήσει των κόπων και της προσπάθειας των ανθρώπων αυτού.

Καταγράφοντας τα παραπάνω, μου έρχεται αβίαστα στο νου ο υπεύθυνος προγράμματος και ένας από τους απολαυστικότερους παραγωγούς του Ρόδον, ο Μιχάλης Εμμανουηλίδης.  Λατρεύει τους Στέρεο Νόβα, κι εκτός του ότι διατηρεί ένα εξαιρετικό μουσικό (κυρίως) μπλογκ που φέρει αγγλιστί το όνομά τους, το Stereo Nova (stereonova.blogspot.com), θα τον συναντήσεις εδώ κι εκεί ως Μιχάλη Έψιλον. Με ένα προσωνύμιο, δηλαδή, εμπνευσμένο από εκείνα των μελών του αγαπημένου του αθηναϊκού τρίο, των Μιχάλη Δέλτα, Κωνσταντίνου Βήτα και Αντώνη Πι. Βέβαια, οι τρεις μουσικοί κατασκεύασαν τα καλλιτεχνικά τους ψευδώνυμα χρησιμοποιώντας ως δεύτερο συνθετικό το αρχικό του μικρού ονόματος των πατεράδων τους, ενώ ο αποψινός καλεσμένος της Δισκοπάθειας αξιοποιώντας το πρώτο γράμμα του επιθέτου του…

Στις σχετικές με τη μουσική δραστηριότητες του Μιχάλη, γίνεται άμεσα αντιληπτή η εκλεκτικότητα και η γνώση του γύρω από όσα καταπιάνεται. Ο ίδιος φροντίζει να εντρυφήσει πρώτα στο ηχητικό υλικό και τις προεκτάσεις αυτού, κι έπειτα μας το παρουσιάζει τόσο στην εκπομπή του Club Rodon (κάθε Τρίτη 21:00-23:00 και κάθε Τετάρτη 20:00-21:00), όσο και στον προσωπικό του ιστόχωρο που προανέφερα. Προσωπικά, συναρπάζομαι ακούγοντας και τα-ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός- ambient φύσης mixtapes που ετοιμάζει και ακούγονται στην μεταμεσονύχτια ζώνη του Ρόδον κάτω από τον τίτλο Γυμνή Νύχτα

Η ευρύτητα και η ποικιλομορφία των ακουσμάτων του Μιχάλη, συνάδει κατά πως φαίνεται με εκείνες των υπολοίπων παραγωγών του αγαπημένου σερραϊκού ραδιοσταθμού, προσφέροντας εκπομπές και απόψεις που δεν στέκονται σε κάποια συγκεκριμένα μουσικά ιδιώματα, μα επεκτείνουν τον υφολογικό ορίζοντά τους με γνώμονα την αισθητική και το μεράκι των εμπνευστών τους. (Πειραματική και μη) Ηλεκτρονική σύνθεση σύγχρονης και παλαιάς κοπής, διάφορες τάσεις στη χορευτική μουσική, ανοιχτόμυαλο ροκ, τζαζ με ελευθεριότητα και εξελεγκτική αντίληψη, κλασικότροπες φόρμες και ελεύθερους ηχητικούς αυτοσχεδιασμούς, καθώς και πολλές ακόμη μουσικές «καταστάσεις», δύναται να ακροαστεί κανείς στη συχνότητά του.

Στα αληθινά αξιοσημείωτα της δράσης του Ρόδον, συγκατελέγεται και η ενασχόλησή του με τα ηχητικά δρώμενα της ημεδαπής, μέσα από την επαρκώς επιμελημένη παρουσίαση τους στο πρόγραμμά του, όπως επίσης κι από τις μόνιμες αναφορές σχετικά με αυτά (τα δρώμενα) στο site του. Μάλιστα, με σκοπό να φωτιστούν κατάλληλα οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές των εγχώριων μουσικών συμβάντων, δημιουργήθηκε η εκπομπή Night Shift, στην διάρκεια της οποίας ένα πρόσωπο (συνθέτης, παραγωγός, dj, μέλος δισκογραφικής ετικέτας, κλπ) ή σχήμα από το ντόπιο μουσικό… στερέωμα ξεδιπλώνει τις εμμονές του επιλέγοντας μουσικά κομμάτια.

Τερματίζω την πολυλογία μου και αφήνω το Μιχάλη να αναφερθεί σε μια δική του αγάπη.

…και τα λόγια τού ίδιου για τον αγαπημένο του δίσκο

The Cure
[The Cure: The Head On The Door, Fiction/Elektra, 1985]

Πρέπει να είναι από τα δυσκολότερα ερωτήματα που τίθενται γενικώς σ’ έναν μουσικόφιλο. Ποιο είναι το αγαπημένο σου άλμπουμ όλων των εποχών;

Εδώ και αρκετές βδομάδες, από την στιγμή που μου έκανε την συγκεκριμένη ερώτηση και πρόταση ο Παναγιώτης, να γράψω μερικές λέξεις για το αγαπημένο μου άλμπουμ, ανατρέχω σε χιλιάδες δίσκους, τραγούδια, συγκροτήματα, μουσικούς. Σχεδόν τρεις δεκαετίες βουτηγμένος σε ήχους, είδη, μουσικά ρεύματα, hypes. Αριστουργήματα εκατοντάδες εκεί έξω. Επιστρέφω σε προσωπικές στιγμές, περιόδους φιλιών, συναναστροφών και γνωριμιών. Στάσεις μέσα στο χρόνο σε στιγμές που άφησαν ανεξίτηλα χνάρια. Επιλέγω δυο από αυτές που με οδηγούν σε μια τελική επιλογή. Την »είσοδό» μου στο Ποπ Κλαμπ του Γιάννη Πετρίδη στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και την κάθοδό μου το 1985 στο Rock In Athens. Για τη μουσικόφιλη γενιά μου είναι δυο αυτονόητες επιλογές. Απέραντη αγάπη για το ραδιόφωνο και τη μουσική και αποτίναξη των δεσμών των genre για την πρώτη και το πέρασμα στην »ενηλικίωση» για τη δεύτερη.

Το βράδυ της 27ης Ιουλίου του 1985 στο κέντρο του Παναθηναϊκού Σταδίου δέχομαι την επιφοίτηση του Robert Smith και της παρέας του. Είμαι σίγουρος ότι οι ζωές πολλών παιδιών άλλαξαν εκείνη τη νύχτα. Επιστρέφω Σέρρες, αγοράζω το Live και δεν σταματώ να σκαλίζω σε τοίχους, παγκάκια και θρανία τις λέξεις The Cure. Μερικές βδομάδες αργότερα σκάει μύτη σε τοπικό δισκοπωλείο το The Head On the Door σε κόπια ιταλική. Άλλες εποχές, άλλα μουσικόφιλα ήθη και έθιμα.

Δεν πρόκειται να αμφισβητήσω ότι είχε προηγηθεί του The Head on The Door. Από το Three Imaginary Boys μέχρι το The Top. Δίσκοι σημεία αναφοράς για το είδος της μουσικής και για την πορεία του ίδιου του συγκροτήματος. Το 6ο στούντιο άλμπουμ των The Cure δεν αποτελεί μια προφανή επιλογή. Ήταν ένας δίσκος που εγκαταστάθηκε για τα καλά στο πλατώ του πικάπ και αποτέλεσε σάουντρακ μιας μεγάλης χρονικής περιόδου. Ο δίσκος συνδυάζει εξωστρεφείς ποπ μελωδίες, εξωτικά ηχοχρώματα, ατμόσφαιρες θλίψης και ανελέητου ρομαντισμού. Το μουσικό σύμπαν των The Cure είναι παρόν και οι αντιρρήσεις για την εξωστρέφεια έχουν κατατεθεί ήδη με την κυκλοφορία του The Top. Το “In Between Days” ανοίγει το δίσκο παρασέρνοντας με τον ανέμελο ρυθμό του, τη ζωντάνια της ακουστικής κιθάρας, τα χρωματιστά πλήκτρα. “Yesterday I got so old I felt like I could die” τραγουδάει ο Robert και είμαστε όλοι πληγωμένοι ερωτευμένοι. To Kyoto Song” είναι ένας εσωτερικός εφιάλτης αποτυπωμένος σε μια ασιατική καρτ ποστάλ. Το Push” μια παρότρυνση για ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το άλλο μας κομμάτι… Στο The Baby Scream” καταγράφεται η αγωνία για το τέλος των βασάνων, στο Close To Me” η αναζήτηση του έρωτα. Το άλμπουμ κλείνει με το Sinking”. “So I trick myself like everybody else I crouch in fear and wait I’ll never feel again”. H βελόνα φτάνει στο τέλος του δίσκου. Επιστροφή στη μοναξιά των εφηβικών δωματίων.

|>| Στήσε αυτί |<|

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ένας Δισκοπαθής Εξομολογείται #19: Μιχάλης Εμμανουηλίδης”

  1. Προφανώς και δεν έχω να πω κάτι για τον δίσκο …. Ο δισκοπαθής όμως Μιχάλης Ε κατέθεσε ψυχή , όπως την καταθέτει και στις βραδυνές του εκπομπές στο ραδιόφωνο του Ροδον !!!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s