Ένας Δισκοπαθής Εξομολογείται #22: Χρήστος Παπαδάκης (Tendts)

Cheap Poetry

Σε εβδομαδιαία βάση, πρόσωπα που ασχολούνται εμπράκτως με τη μουσική εξομολογούνται μέσω της Δισκοπάθειας την αγάπη τους για έναν δίσκο. Αυτή την εβδομάδα, o Χρήστος Παπαδάκης και 1/2 του ηλεκτρονικού ντουέτου των Tendts ανασύρει σκέψεις και συναισθήματα που του προκαλεί το-πρωτοκυκλοφορημένο το 1980- Remain In Light των Talking Heads, μέσα από ένα ξεκαρδιστικό διάλογο…

Το προφίλ του… δισκοπαθούς κατ’ εμέ

Ο Χρήστος Παπαδάκης αποτελεί τον έναν από τους δύο συνδετικούς κρίκους στην αλυσίδα που τιτλοφορείται ως Tendts. Πρόκειται για ένα δίδυμο ηλεκτρονικής μουσικής από τη συμπρωτεύουσά μας, το οποίο συμπληρώνει ο αδερφός του Χρήστου, Φώτης.

Ένα ντουέτο, το οποίο από τις πρώτες ημέρες, πίσω στο 2012, που δημοσιοποίησε τη δράση του μέσα από το 12″ EP Slow Years, δεν υπηρετεί ρητά κάποιου είδους τεχνοτροπία και ύφος. Αντιθέτως, μοιάζει να επισκέπτεται ποικίλους χώρους εντός αυτού και γύρω από αυτό που ευρύτερα εκλαμβάνουμε ως electronica. Αυτή η ροπή τους προς μια ηχητική διάλεκτο πλατιά και ποικιλόμορφη έχει καθοδηγήσει τους Tendts σε αληθινά όμορφες και συναρπαστικές ηχητικές περιπέτειες. Περιπέτειες που, δεν λένε να κοπάσουν μέχρι τη στιγμή που γράφονται τούτες οι γραμμές.

Οι εν λόγω Θεσσαλονικείς, προσδίδουν στην πολυσυλλεκτικότητά τους διάφορους «χρωματισμούς», οι οποίοι απορρέουν από ανάλογα συναισθήματα και ψυχικές καταστάσεις. Πότε επενδύουν τις ιδέες τους με έκδηλη χαρά, κάνοντάς τες να ηχούν σαν προδιάθεση ξεφαντώματος, πότε τις φιλτράρουν υπό ένα πρίσμα νοσταλγίας ωθώντας τον ακροατή/την ακροάτρια σε μια «επίσκεψη» στο παρελθόν του/της, και πότε απλώς επιτρέπει στις σκέψεις να «τρέχουν» μέσα σε μια ράθυμη ξεγνοιασιά. Κι αν πρέπει να κατασταλάξω σε ένα χαρακτηρισμό που θα ήταν αρκούντως περιγραφικός για τα όσα πράττουν στη μουσική τους τα προκείμενα αδέρφια, τότε θα υποστήριζα ότι η μουσική τους είναι… κατά περίσταση χορευτική. Διαπίστωση που, εν τέλει, σου εντυπώνεται συμπεριλαμβανομένων και των εναλλαγών που επιλέγουν οι Tendts να εφαρμόσουν στη ρυθμολογία των συνθέσεών τους.

Μια κατεξοχήν οργανική ηλεκτρονική άποψη leftfield κοπής (σύμφωνα με την ’90s ορολογία) και με τη μελωδικότητα να κυριαρχεί, με λίγες προσθήκες «πειραγμένων¨ και ενίοτε αιθέριων- όχι, πάντως, με την… cheesy έννοια- φωνητικών μερών, είναι αυτή που καταθέτουν οι Tendts. Άποψη, η οποία θαρρώ πως άπτεται του γούστου και της αισθητικής ανθρώπων που αναζητούν εκεί έξω μια εύληπτη ηχητική αγκαλιά, ήτοι ευκολομνημόνευτες στιγμές που δεν είναι περιοριστικές και εν πολλοίς συντεθειμένες από συγκεκριμένα στοιχεία.

Στο ηχογραφημένο υλικό του σχήματος, συναντά κανείς μια σύζευξη συστατικών από τα γενικότερα ιδιώματα της house, της techno, της dub, της synth/electro-pop, της ambient electronica, της hip hop,  κ.α., που ανά διαστήματα θα περιδιαβούν στιγμές από τη δισκογραφία του Four Tet, του Caribou, καθώς και ονομάτων της Warp Records, όπως ο Aphex Twin και οι Boards Of Canada. Σε κάθε περίπτωση, οι Tendts απλώνουν εμπρός του δέκτη μια πραγματικά απολαυστική πολυχρωμία. Καταλήγεις σε ένα τέτοιο συμπέρασμα κερδίζοντας όμορφες αναμνήσεις μέσα από την ευθύτητα, την αμεσότητα και τον αυθορμητισμό που εκδηλώνουν οι μελωδίες και οι ρυθμοί του πλέον ολοκληρωμένου έως σήμερα δημιουργήματος του γκρουπ, του LP τους ονόματι Cheap Poetry, το οποίο κυκλοφόρησε το 2015. Είχε προηγηθεί ένα χρόνο πριν, μια, επίσης, αξιόλογη κατάθεση, η συλλογή συνθέσεων με τον εύγλωττο τίτλο Accept Failure As Part Of The Process, στην οποία οι αδερφοί Παπαδάκη αποτίουν φόρο τιμής στους ήρωές τους William S. Burroughs, Vito Acconci, Οδυσσέα Ελύτη, Joseph Beuys, Γιώργο Σεφέρη και την οποία παραχωρούν δωρεάν.

Ανάλογη συνθήκη κολλητικών electro στιγμιοτύπων με αυτή που περιγράφηκε πρωτύτερα, διαπνέει και τα δύο εφετινά EP τους, με το 12″ It’s Everywhere να ξεχωρίζει, ενώ η κασέτα του 3431 Years πέρα από δύο πρωτότυπα κομμάτια περιλαμβάνει και remix αυτών από Kid Flix και Bonebrokk. Είναι, όμως, κι η συμμετοχή (μεταξύ άλλων καλλιτεχνών) των Tendts στην προ τετραετίας συλλογή Finest Ego: Faces 12″ Series Vol. 5  που δίνει ακόμη περισσότερες κατευθυντήριες γραμμές για το ποιόν τουςΣτο συγκεκριμένο μέρος της σημαντικής συλλογής, στην οποία φιλοξενούνται αισθαντικά και ατμοσφαιρικά δείγματα μιας – κατεξοχήν– αστικής electronica που σβήνει αργά μέσα σε ένα πέλαγος συναισθηματισμού, παραγόμενη από διάφορους φερέλπιδες δημιουργούς ανά τον κόσμο, οι Tendts παρουσιάζουν πιο ατμοσφαιρικές και σκοτεινές πτυχές της τεχνοτροπίας τους, διασχίζοντας εντυπωσιακά και dubstep (στην… πλευρά των Darkstar και του Burial) περιοχές.

Μπείτε…

…και τα λόγια τού ιδίου για τον αγαπημένο του δίσκο

Remain In Light
[Talking Heads: Remain In Light – Sire Records, 1980]

– Ωχ ρε φιλέ, και τι έγινε;
– Λοιπόν, αυτή η φαγούρα που ένοιωθα στο λοβό του δεξιού αυτιού μου το βράδυ της περασμένης Τρίτης, δεν ήταν τυχαία ρε μαλακά. Αλήθεια σου λέω. Το έψαξα, το πρωί της Τετάρτης σηκώθηκα έβαλα τις πιο χαλαρές και πελώριες φόρμες μου, ένα ποτήρι δροσερό ανθρακούχο νερό, και καθαρό σώβρακο. Άφησα την μπαλκονόπορτα ανοιχτή γύρω στα δέκα εκατοστά, τόσο περίπου έλεγαν οι οδηγίες, και έμπηξα μια δισκάρα να παίζει στο πικάπ.
– Ποια δισκάρα;
– Έ ρε δεν θυμάμαι τώρα, αλλά ήταν δισκάρα. Είμαι σίγουρος.
– Ναι καλά, ναι καλά, ψέματα! Σε ξέρω οχτακόσια χρόνια, γιατί πρέπει να ακούω όλες αυτές τις σαχλαμάρες; Σε ξέρω από τότε που έτρωγες τις μύξες σου και έλεγες ότι είχαν γεύση δρακουλινια. Πες τα ψέματα σου σε κάποιον που δε σε ξέρει. Είσαι μεγάλος μπουρδολόγος! Ό,τι και να πεις από έδω και περά είναι μπούρδες, Μπούρδες, μπούρδες!
– Μα σου λέω, θα συμβεί κάτι απίθανο στη συνεχεία.
– Ουστ ρέ!!! Ούξοοοο, που λέγαν και οι μπασμένοι ενεργειακοί βρικόλακες.
– Σε παρακαλώ!
– Ούξοοοο!
– Σε παρακαλώ πολύ! Μη μιλάς έτσι για τα παιδιά!
– Πρώτον, μη μου ξανά υψώσεις τον τόνο της φωνής σου. Δεύτερον, μη γουρλώνεις τα μάτια σου γιατί νομίζω ότι θα χυθούν σαν ξεχειλωμένα στήθια γριάς. Τρίτον, θα πω στον Κωστάκη τι έκανες προχθές στην καφετιέρα του.
– Δεν έκανα τίποτα. Ό,τι και αν νομίζεις ότι έκανα… Μάλλον το φαντάστηκες. Κάνεις δε θα σε πιστέψει, διότι όλοι ξέρουν ποσό φαντασμένος είσαι! Τέλος πάντων. Ξαπλώνω στο κρεβάτι που λες και αρχίζω να χαϊδεύω απαλά, αισθησιακά το λοβό μου.
– Είσαι σίχαμα. – Σταδιακά νοιώθω ότι εισχωρώ και εισέρχομαι σε μια άλλη διάσταση. Το ήξερα, το περίμενα, το είχα διαβάσει στις οδηγίες αλλά αυτό που βίωσα ήταν απίθανο. Τα πράγματα γύρω μου, το ίδιο μου το σπίτι, δονούταν και κινούταν. Το κορμί μου έγινε πιο ελαφρύ, άρχισα να αιωρούμαι. Από την μπαλκονόπορτα που είχα αφήσει ανοιχτή μπήκε μπόλικο φως. Όλο το δωμάτιο, όλο το σπίτι ήταν πλημμυρισμένο με φως που σχεδόν με τύφλωνε. Από κάπου μακριά, σιγά σιγά άκουγα μουσική.
– Το βινύλιο θα ήταν.
– Δε ξέρω.
– Τι δεν ξέρεις ρε ψεύτη!
– Η μουσική έγινε πιο ξεκάθαρη, ρυθμός, γκρουβ, κρούστα, κιθάρες και φωνές. Προσπάθησα να εστιάσω την προσοχή μου στις φωνές, να καταλάβω τί λένε. Ήταν σαν κάποιος να έκανε κήρυγμα. Άλλες φορές μπορούσα να βγάλω κάποιο νόημα, άλλες φορές όχι. Καταστάσεις που βιώνουμε, ίσως αναφορές σε πολιτική, ξέρεις τέτοια πράγματα και θεματικές που μας αφορούν όλους. Άλλες φορές άκουγα αρλούμπες, δεν καταλάβαινα Χριστό. Όσο πιο πολύ εστίαζα τη προσοχή μου, τόσο πιο κοντά έρχονταν οι φωνές, αλλά και οι μουσικές. Αχ αυτές οι μουσικές. Ένοιωθα όλο και πιο όμορφα, όχι γαλήνια, όμορφα. Οι φωνές σταδιακά έγιναν μια φωνή. Μια ανδρική φωνή. Ωραία, λίγο περίεργη, αλλά αρρενωπή… έτσι με κυρός.
– Το κήρυγμα έπαιζε ακόμα; – Ναι, ναι, σταματά να με διακόπτεις! – Ποιανού ήταν η φωνή; Ποιος έκανε το κήρυγμα;
– Μια ανδρική φιγούρα έβλεπα να ξεπροβάλλει μέσα από το φως, δεν μπορούσα να διακρίνω. Σταμάτησα να την προσέχω, η μουσική με είχε συνεπάρει, οι funk ρυθμοί και τα κρούστα που ξεπετάγονταν από όλες τις κατευθύνσεις, από παντού γύρω μου. Άρχισα να κουνιέμαι διστακτικά, αλλά με νεύρο. Ήμουν χορευτής πλημμυρισμένος στο φως.
– Σιγά ρε μπαλαρίνα του Ντεγκά. Ξέρω ποιος έκανε το κήρυγμα. Ο Κάπτεν Πλάνετ.
– Αλήθεια ρε φιλέ, χόρευα πολύ ωραία και ταυτόχρονα αιωρούμουν!
– Αποκλείεται να χόρευες ωραία. Είσαι τσιμεντένιος. Μήπως θυμήθηκες ποιον δίσκο έβαλες τελικά;
– Όχι. Νοιώθεις καθόλου τη στιγμή; Καταλαβαίνεις τι μαγικό συνέβη;
– Δεν με νοιάζει!!! Ο φωνακλάς που έκανε το κήρυγμα, ποιος ήταν; Tον ειδές;
– Ξεκόλλα… Δεν ήταν ακριβώς κήρυγμα και δεν έχει σημασία, που να άκουγες τις μουσικάρες!
– Ο Kάπτεν Πλάνετ ήταν στα σίγουρα.

|>| Στήσε αυτί |<|

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s